"Świat piękny i bardzo różny..."

 Jak w Afryce Lew nazywany jest królem, tak u nas mówi się, że królem puszczy jest Żubr. To dostojne zwierzę ma swój pomnik w Hajnówce, mieście leżącym na Podlasiu.    Żubr to król Puszczy Białowieskiej, w tym stwierdzeniu jest ziarnko prawdy.  Na jednym z niewielkich placyków w Hajnówce, stoi właśnie pomnik króla Puszczy - Żubra.  To bardzo ciekawy pomnik. Upamiętniono w ten sposób " króla " tej Puszczy. 

  Cmentarz ten jest położony wśród drzew. Szumiące drzewa niosą ciszę i spokój. Cmentarz ten jest jednym z najstarszych, ale także jednym z trzech czynnych cmentarzy mułzumańskich w Polsce. Te nagrobki przypominają trochę kamienienie rzucone w ziemię, jednak wszystkie są skierowane w jedną stronę. W stronę Mekki.  To  ciekawy cmentarz jakże inny od naszych katolickich. Tutaj jak ktoś chce może przyjść i w myślach porozmawiać ze zmarłym. Widać tutaj dbałość o swoich zmarłych, na tych współczesnych nagrobkach świeże kwiaty, jakich mały znicz. Tylko te starsze wyglądają na troszkę zaniedbane. Przyznam szczerze cmentarz jest niewielki, ale bardzo klimatyczny. 

Pierwsze wzmianki o tej budowli pochodzą z końca XIII wieku. Jej budowniczym był książę Bolko I Surowy. Powstało coś na kształt Jurajskich Orlich Gniazd.  ( internet ) Po tym jak na nim wygasł ród zamek przechodził w różne ręce. Aż w końcu właścicielem książańskich dóbr staję się Johann von Haugwitz. Niestety niedługo cieszył się tymi dobrami. Bo przekazuje je kolejnemu rodowi.  ( internet ) Tym rodem są Hochbergowie, i to oni władają tymi ziemiami, aż do 1943 roku. Kiedy to zamek przechodzi w ręce nazistów, a właściwie zostaje barbarzyńsko przez nich skonfiskowany prawowitym właścicielom. Gdyż walczyli oni przeciw Nazistom, to był w pewien sposób odwet Nazistów na tej rodzinie.   ( zdjęcia pochodzą z internetu ) Armia Czerwona doszczętnie zniszczyła tą piękną budowlę. To co dziś oglądamy jest w dużej mierze rekonstrukcją. Pieczołowicie odrestaurowany zamek jest chlubą miasta Wałbrzycha. Warto tu przyjechać. 

  W otoczeniu prawosławnych krzyży stoi sobie przepiękna cerkiew.  Ta cerkiew w pewien sposób przypomniała nam o Jasnej Górze. Tylko, że na Jasnej Górze nie ma krzyży.  Te cerkiewne krzyże niczym różaniec otaczają tą unikatową cerkiew.  To nie pierwsza cerkiew stojąca w tym miejscu. Pierwsza była niewielką kapliczką z czasem rozbudowaną.  To najcenniejsza cerkiew prawosławna w tej części Podlasia. To tutaj zjeżdżają się prawosławni z całej Polski. By modlić się przed ikoną Przemienienia. To tak samo katolicy modlą się przed obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. Tak prawosławni czczą Ikonę Przemienienia.   To miejsce emanuje ciszą i spokojem. Błoga cisza sprzyja modlitwie i kontemplacji. 

 Na samym końcu ogromnego rynku stoi unikatowa świątynia, jej fundatorem jest Klemens Branicki. Świątynia swoim wyglądem przypomina bazylikę, być może taki był zamysł fundatora czy budowniczego tej sakralnej budowli.  Świątynia oszałamiała swoimi złoceniami, powiem szczerze trochę nas przytłaczała. Być może chodziło oto, że Braniccy chcieli zaimponować samemu królowi.  Dlaczego Branicki wybrał tak małą mieścinę, na budowę tak dużego kościoła.  Teraz wydaje nam się to nie logiczne. Wtedy Tykocin był jak na owe czasy dość dużym miasteczkiem.  Przecież ta świątynia tak naprawdę swoją wielkością tu nie pasuje.  Gdy popatrzymy na kościół zauważymy to, że trochę przypomina Bazylikę Św. Piotra. Może dlatego, że tak jak tamta na również kolumnadę.